Podczas II wojny światowej przebywał na Węgrzech, gdzie był działaczem Komitetu Pomocy Repatriantom Polskim oraz w latach 1939–1941 lub 1939–1944 dyrektorem Polskiego Gimnazjum i Liceum dla internowanej młodzieży polskiej w Balatonboglár (początkowo w Balatonzamárdi). W latach 1939–1945 był kierownikiem Wydziału Szkolnego Komitetu Obywatelskiego dla Spraw Opieki nad Polskimi Uchodźcami na Węgrzech.

Po II wojnie światowej był członkiem Komisji Likwidacyjnej Komitetu Pomocy Repatriantom Polskim – w ramach tej działalności przewiózł do polski dwa wagony materiałów naukowych, które przekazał władzom w Warszawie. W 1945 powrócił do Łodzi, gdzie został dyrektorem Studium Wstępnego w Wyższej Szkole Gospodarstwa Wiejskiego w Łodzi, a następnie także prorektorem. Później do 1956 był rektorem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi, a po jej włączeniu w struktury Uniwersytetu Łódzkiego był zastępcą profesora i prorektorem Uniwersytetu Łódzkiego (1956–1959). W późniejszym okresie był starszym wykładowcą fizyki i kierownikiem Zakładu Metodyki Fizyki Uniwersytetu Łódzkiego. Po II wojnie światowej był także działaczem Stronnictwa Ludowego.

Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.