na północ od grodziska przebiega ul. Krakowska. Od wschodu obiekt graniczy z terenem zalesionym oraz innym stawem, a od południa – z ul. Żniwiarzy. Nieopodal grodziska znajduje się zabytkowy dwór oraz przepływa Potok Rokitnicki stanowiący historyczną granicę między dawnymi księstwami: i bytomskim. Obiekt najprawdopodobniej był siedzibą rycerską oraz stanowił niewielkie drewniano-ziemne założenie o funkcjach obronnej i rezydencjonalnej.
Badania Po raz pierwszy na ślady gródka stożkowatego w sąsiedztwie dominium w Rokitnicy (wówczas niem. Martinau) natknął się w 1936 roku archeolog Georg Raschke. Przeprowadzone zostały wówczas pierwsze, powierzchowne badania obiektu. Kolejne badania archeologiczne odbyły się w latach 60. i 70. XX wieku (badania w 1971 roku prowadził Werner Pierzyna, a finansowało je Towarzystwo Miłośników Zabrza) oraz w roku 2004.
Podczas przeprowadzonych wykopalisk odnaleziono pozostałości drewnianej zabudowy z XIII–XV wieku oraz pozostałości zabudowy murowanej datowanej na XVII–XIX wiek. Współcześnie grodzisko stanowi jeden z punktów na ścieżce przyrodniczo-widokowej o nazwie „Gajdzikowe Górki”.
Przypisy
Bibliografia
Gródek stożkowaty w Zabrzu-Rokitnicy Kategoria:Grodziska w województwie śląskim Kategoria:Stanowiska archeologiczne w województwie śląskim