Ze wspomnianego dokumentu wynika, że „Serafin” z siedmioma ludźmi 11 listopada 1918 przejął statek inżynieryjny „Weichsel”, dwie łodzie parowe „Liszyn” i „Narew”, dwie łodzie motorowe „Fridolin” i „Ewald”, a następnego dnia jeszcze trzy łodzie motorowe i jedną parową „Gelda” z Góry Kalwarii. 13 listopada 1918 wziął udział w rozbrojeniu niemieckiej załogi twierdzy Modlin.
21 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W szeregach 1 pułku strzelców lwowskich, późniejszego 38 pułku piechoty, walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie wojnie z bolszewikami. Był czterokrotnie ranny: w bitwie pod Lwowem, pod Złoczowem, Lipnikami i Bełzem. Dowodził 10. kompanią, a od sierpnia 1920 trzecim batalionem 38 pp. W pierwszej dekadzie września 1920 wyróżnił się w walce o Bełz, w trakcie której został ranny w obie nogi. 11 grudnia 1920 ówczesny dowódca 38 pp podpułkownik Alojzy Łukawski we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał:
W 1922 został zdemobilizowany w stopniu porucznika i przydzielony w rezerwie do 84 pułku piechoty w Pińsku. W 1923 został przeniesiony w rezerwie do 75 pułku piechoty w Królewskiej Hucie. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1417. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.