Józef Gorajek (ur. 14 marca 1908, zm. 25 marca 1995) – polski duchowny rzymskokatolicki, „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”.
Życiorys Okres przedwojenny Józef Gorajek skończył szkołę średnią w Dubnie koło Kowla. W czasach szkolnych był towarzyski, wesoły, miał partnerkę. Wstąpił do seminarium w Lublinie. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1933 roku. Po nich został wikariuszem w Konopnicy, potem pracował w Kraśniku, jako kapelan 24. pułku ułanów. W 1936 roku przeniesiono go do Nałęczowa, w którym pełnił funkcję prefektaMój sprawiedliwy wujek z Wąwolnicy.
II wojna światowa W 1939 r. został zmobilizowany, pełnił funkcję kapelana szpitala polowego w randze kapitana. Jego szpital rozwiązano pod Włodzimierzem, a pod Krasnymstawem dostał się do sowieckiej niewoli, z której udało mu się zbiec czym zapewne uratował swe życie. Następnie Gorajek przenosi się do Wąwolnicy, zaproszony przez proboszcza księdza Ludwika Bernata. Od razu włącza się w ruch oporu. Jest duszpasterzem partyzantów, nosi pseudonim „Stańczyk”. Oprócz posługi kapłańskiej wydaje metryki tym, którzy byli spaleni, z podpisem nieżyjącego już księdza Kryckiego. Wypisywał te dokumenty między innymi Żydom.