W 1960 roku zreorganizował poznański Zespół Muzyki Dawnej, od 1962 roku występujący pod nazwą Collegium Musicorum Posnaniensium, pod jego kierownictwem grający na autentycznych instrumentach dawnych ze zbiorów muzealnych, koncertujący w kraju i za granicą, dokonujący nagrań radiowych i płytowych. Od 1964 roku był prezesem Związku Polskich Artystów Lutników. W 1973 roku założył sekcję lutnictwa w poznańskim Liceum Muzycznym. Od 1978 roku prowadził sekcję lutnictwa artystycznego przy Katedrze Instrumentów Smyczkowych i Kameralistyki Akademii Muzycznej w Poznaniu.

Od 1974 roku wykładał w Zakładzie Muzykologii Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Poznańskiego, od 1978 roku był także wykładowcą poznańskiej Akademii Muzycznej. W 1991 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1992 roku tytuł naukowy profesora. W swoich badaniach zajmował się polskim instrumentarium muzycznym oraz historią i teorią sztuki lutniczej. Był autorem prawie 200 prac naukowych, wygłosił około 60 referatów na konferencjach lutniczych i muzykologicznych. Opublikował m.in. prace Skrzypce polskie (Kraków 1969), Instrumenty muzyczne na ziemiach polskich (Kraków 1971) i Lutnictwo (wspólnie z Józefem Świrkiem, Kraków 1972).