Niedojrzała gleba jest oliwkowobrązowa, w stanie dojrzałym ma barwę od żółtej do umbrowobrązowej. Wysyp zarodników tej samej barwy co gleba. Podglebia brak. Cechy mikroskopowe Bazydiospory kuliste (3,5) 4-5,5 (6) µm, o powierzchni punktowanej do delikatnie brodawkowatej. Sterygmy o długości 5–10 µm, proste z niezbyt ostrymi końcami. Włośnia różnokształtna, w środkowej części typowa dla kurzawek, na końcach podobna do włośni purchawek, z nielicznymi pseudoseptami. Zbudowana jest z oddzielnych, długich i rozgałęzionych, cienkościennych, łamliwych, słabo pofalowanych strzępek bez jamek; jej główny pień ma średnicę 5,5–11 µm. Nibywłośnia w różnej ilości; czasem występuje skąpo, czasem obficie. Gatunki podobne Jest wiele podobnych kurzawek. Mikroskopowo kurzawka oścista odróżnia się falistą włośnią bez jamek i licznymi pseudoseptami.
Występowanie i siedlisko Kurzawka oścista występuje w Ameryce Północnej, Europie i Azji, podano też stanowiska w północnej części Ameryki Południowej. Brak jej w opracowanym w 2003 r. przez Władysława Wojewodę wykazie wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski, ale jej stanowiska podano w 2016 r. Znajduje się na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.
Naziemny grzyb saprotroficzny. Występuje wśród traw i mchów na suchych siedliskach.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Purchawkowate