Podobne długie trąby wykonane zazwyczaj z metalu nazywane były we wczesnośredniowiecznej Europie .
Długie trąby tubicinis procedentibus używane przez wojska słowiańskie wzmiankował Thietmar przy opisie bitwy nad Tongerzą. Wincenty Kadłubek opisując widowisko, które odbyło się w Krakowie w 1194, wzmiankuje piszczałki fistula oraz trąby tuba. Te długie, wąskie, o lekko konicznej menzurze, drewniane tuby są bezpośrednim przodkiem bazun, trombit oraz ligawek. Drewniane podłużne trąby występują również w polskiej ikonografii późnego średniowiecza, renesansu – kiedy wyraźnie zarysowywać się zaczyna podział instrumentarium na profesjonalne i ludowe, i później.
Dawniej bazuny wykorzystywano dla celów apotropeicznych (podczas czynienia obrzędowej wrzawy, wypędzania złych mocy), także sygnałowych (pasterze, rybacy, strażacy, oznajmianie rozpoczęcia zwyczajów i obrzędów), witania Nowego Roku, oraz w trakcie uroczystości religijnych i obrzędach ścinania kani. Współcześnie jej wykorzystanie jest wznawiane w ruchu folklorystycznym. Bazuna jest symbolem tożsamości etnicznej Kaszubów.
Współczesną odmianą bazuny jest bazuna koncertowa, wyposażona w osiem otworów zatykanych palcami, jak w trąbce barokowej lub flecie prostym. Autorem i wykonawcą pierwszej bazuny koncertowej jest Paweł Gruba.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Aerofony Kategoria:Polskie instrumenty ludowe