Wyniki okazały się niekorzystne, ale po badaniach pozostała metalowa strzykawka w kształcie walca, mająca tłok oraz końcówkę, na którą nasadzano element przypominający trójgraniastą kaniulę. Mniej więcej w tym samym czasie strzykawką Pravaza zainteresował się szkocki lekarz Alexander Wood, który skonstruował cienką, ściętą na końcu igłę i zastosował wstrzyknięcia podskórne. Podobno pierwsze wstrzyknięcie zastosowano u pacjenta z neuralgią, któremu podano podskórnie morfinę.
Budowa i użycie Do połowy lat pięćdziesiątych XX wieku używano strzykawek metalowo-szklanych lub szklanych. Były to instrumenty wielokrotnego użytku, wymagające każdorazowo sterylizacji, dlatego stwarzały wysokie ryzyko przenoszenia zakażeń (np. wirusami HIV i HBV). Jednorazowa strzykawka wykonana z tworzywa sztucznego została wynaleziona w roku 1956 przez nowozelandzkiego farmaceutę i lekarza weterynarii Colina Murdocha. Obecnie używane są niemal wyłącznie jednorazowe strzykawki plastikowe, które przy zachowaniu odpowiedniej ostrożności nie powodują zakażeń.