Jan Jarmusiewicz (ur. 1781 w Woli Żarczyckiej, zm. 5 sierpnia 1844 w Zaczerniu) – polski teoretyk muzyki i budowniczy instrumentów, ksiądz katolicki.
Życiorys Pochodził z rodziny chłopskiej. Ukończył szkołę w Leżajsku, już w trakcie nauki wykazywał uzdolnienia muzyczne, grał na skrzypcach i śpiewał. Należał do parafialnego chóru. W 1798 roku ukończył gimnazjum w Rzeszowie, po czym podjął pracę jako kancelista w Leżajsku. Następnie uczył prywatnie muzyki w domu barona Bessa, starosty rzeszowskiego w Żyznowie. Dzięki pomocy Bessa rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Lwowskim, niespodziewana śmierć patrona uniemożliwiła mu wyjazd na dalsze studia do Wiednia. Przez pewien czas był guwernerem w Kamieńcu Podolskim, następnie podjął naukę na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Lwowskiego. W 1807 roku przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikary, szkolny katecheta i nauczyciel języka francuskiego. Następnie został kapelanem biskupa Antoniego Gołaszewskiego w Przemyślu, gdzie kierował kapelą katedralną i założył szkołę organistów. Pełnił funkcję proboszcza w Wojutyczach (1811), Przybyszówce (1814) i Zaczerniu (1823). Jako proboszcz uczył chłopów rolnictwa i gospodarowania oraz stosowania maszyn rolniczych własnej konstrukcji.