Po zakończeniu II wojny światowej przeprowadził się do Krakowa, gdzie kontynuował twórczość literacką, publikując utwory dramatyczne, wiersze i opowiadania na łamach czasopism takich jak m.in.: „Dziennik Literacki” (1947–1950), „Echo Krakowa” (1947–1949), „Echo Tygodnia” (dodatek „Gazety Krakowskiej”, 1950–1951). W 1950 zamieszkał w Warszawie. W 1951 został skreślony z listy członków PZPR, w związku z oskarżeniem go o zatajenie informacji o współpracy w okresie przedwojennym z organami prasowymi policji. Rok później został także skreślony z listy członków Związku Literatów Polskich, a następnie ponownie przyjęty w 1956. Po śmierci został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera K, rząd 2, miejsce 30, 31).
Życie prywatne
Jego dziadkiem był działacz żydowski Jakub Elsenberg, a rodzicami – prawnik i publicysta Henryk Elzenberg oraz literatka Jadwiga z d. Zlasnowska. Miał brata przyrodniego – filozofa Henryka Elzenberga. Jego żoną była Helena z d. Żuk.