Natomiast badanie przeprowadzone przez Uniwersytet Techniczny w Dreźnie w 2005 r. zaprzeczyły szczególnym właściwościom przypisywanym drewnu księżycowemu i uzasadniły je innymi czynnikami. Według TU Drezno drzewo księżycowe jest wierzeniem ludowym i odwołuje się do romantycznej potrzeby oryginalności. W 2002 badania nad drewnem z dębu omszonego pozyskanym w różnych fazach księżyca wykonali A. Villasante, S. Vignote i D. Ferre, jednak nie stwierdzili oni zależności pomiędzy fazą księżyca a gęstością drewna i utratą przez nie wody; niepowodzenie tego eksperymentu mogło wynikać z wzięcia pod uwagę jedynie wpływu faz księżyca bez uwzględnienia pory roku. W 2010 roku inne badanie zostało przeprowadzone przez P. Barlowa, M. Mikuleckýego i J. Střeštíka, tak aby potwierdzić zjawisko odkryte przez Erwina Thomę. Bazą do analizy w badaniach, które wykonali F. Sorbetti Guerri i M. Cantiani w Vallombrosie od 1976 do 1977 roku, były rośliny: lipa drobnolistna, tulipanowiec amerykański, daglezja zielona i we Florencji od 1988 do 1991 roku na roślinach świerk pospolity, jodła pospolita, orzech włoski, nieszpułka zwyczajna. Badania z Vallombrosy bazowały na drzewach rosnących w lesie, gdzie pomiary zostały wykonane za pomocą ekstensometrów w różnych częściach drzew.