Spożycie Adobo stanowi integralną część filipińskiej kultury. Uznaje się je z reguły za filipińskie danie narodowe. Jako takie podawane jest zwłaszcza dla uczczenia ważnych wydarzeń czy podczas spotkań rodzinnych. Chętnie spożywają je także Filipińczycy żyjący w społecznościach diasporalnych – jako istotny łącznik z kulturą kraju rodzinnego. Istnieją zresztą przynajmniej anegdotyczne przekazy, zgodnie z którymi walory smakowe adobo pomagają zwalczać uprzedzenia, którym muszą stawiać czoła żyjący na obczyźnie mieszkańcy archipelagu. Wykorzystuje się je jednocześnie jako prowiant podróżny – ze względu na konserwujące oraz zapobiegające psuciu się żywności właściwości octu.

Obecność w filipińskiej pamięci historycznej oraz kulturze popularnej Adobo zapisało się w filipińskich dziejach w sensie daleko szerszym niźli tylko poprzez swą własną długą i skomplikowaną historię. Niesie ze sobą skojarzenia z rewolucyjną przeszłością kraju, jak również z jego walką o wyzwolenie się spod obcej dominacji. We francuskojęzycznym menu wystawnego obiadu wydanego w związku z proklamowaniem niepodległości oraz powstaniem Pierwszej Republiki Filipińskiej w 1898 figurowały Abatis de Poulet a la Tagale. Danie to sprowadzało się do określonej wersji adobo z kurczakiem zawierającej wątrobę oraz inne podroby.