Na wenezuelskiej wyspie Margarita płowiaczki zasiedlały tereny ciernistego scrubu, aktywnej kopalni piasku i opuszczonej kopalni piasku. Zagęszczenie osobników na tych terenach było zmienne, ale przeważająca część występowała najliczniej w pierwszym typie środowiska.
W badaniu przeprowadzonym na półwyspie Paraguaná w północno-zachodniej Wenezueli najwyższe zagęszczenie (2,59 osobnika/ha) stwierdzono na terenach mieszanego scrubu, gdzie wśród roślinności wspomniane były kaktusy, cierniste drzewa i zarośla; najmniejsze zagęszczenie (0,16 osobnika/ha) było tam, gdzie rósł jadłoszyn baziowaty, niżej zaś opuncje.
Głos Pieśń godowa bardzo zmienna, składająca się zwykle z 2–4 powtarzalnych, wysokich notek. Najbardziej podstawowa piosenka to taka, która składa się z 2 notek nosowego popiskiwania tj. tsik-tslee...tsi...tslee...tsik...tslee, ale zwykle obejmuje 3–4 nosowe, różne notki. Wśród zwykłych odgłosów wyróżnia się pojedyncze chip. Wokalizacje są wydawane z widocznego punktu, przykładowo z cienkiej gałązki. Samce śpiewają cały rok, ale ten nawyk nasila się na czas okresu godowego.