Apropriacja tej fotografii, stała się tym samym najbardziej znaną z serii reprodukcji pod tytułem After Walker Evans: 4.
Dokonując apropriacji, Levine odebrała dziełu jego macierzysty kontekst, a także funkcję dokumentalną. Zostawia sobie z niego wyłącznie aspekt estetyczny. Wystawa fotografii Walkera Evansa, prawie 50 lat po ich wykonaniu, zadaje pytanie o zmianę, jaka w tym czasie dokonała się, bądź nie, w amerykańskim społeczeństwie. Dzieło jest interpretowane jako ilustracja zawiedzionych nadziei epoki modernizmu, albo zawiedzionych nadziei w ogóle. Jest też przedstawiane jako akt feministyczny: kobieta przejmuje sławną pracę fotografa-mężczyzny, symbolicznie przejmując władzę i kończąc epokę patriarchatu. Amerykańska historyczka sztuki Johanna Burton stwierdza, że zdjęcia nie są identyczne, nawet jeśli wyglądają identycznie. Koncept Sherrie Levine wywołuje dyskusję na temat roli indywidualności w sztuce, a nawet jej granice w ogóle. W apropriacji Levine nie ma nic kreatywnego prócz kontekstu: nie jest autorką podpisanej przez siebie fotografii ani nie dokonała jej twórczego przeobrażenia. Autorka zwraca uwagę, że każdy artysta czerpie z dokonań poprzedników. Stawia pytanie, czy da się ukuć uniwersalną definicję oryginalności czy reprodukcji.