W 1957 roku wrócił do Konina, gdzie rozpoczął pracę w szpitalu powiatowym. Od 1964 roku kierował stacją konińskiego pogotowia ratunkowego, dla którego sprowadził jedną z pierwszych w kraju karetek reanimacyjnych. Od 1979 roku był kierownikiem Wojewódzkiej Poradni Chirurgicznej. W 1987 roku został mianowany stałym zastępcą Rzecznika Dobra Służby Zdrowia. Przez wiele lat pełnił funkcję Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Lekarzy.

W 1989 roku przeszedł na emeryturę, jednak do połowy lat 90 pracował w poradni chirurgicznej, a do 2002 roku orzekał jako lekarz w orzecznictwie powypadkowym.

Działał w Polskim Czerwonym Krzyżu (pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Powiatowego oraz członka Zarządu Wojewódzkiego). Od 1957 roku należał do Ligi Obrony Kraju i Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Był współzałożycielem i pierwszym prezesem Towarzystwa Przyjaciół Konina, a od 1987 roku pełnił funkcję wiceprezesa. Od 1979 roku był członkiem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację.

Należał do Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej oraz do Środowiska Batalionu „Zośka” w Warszawie.