Większość z tych przyzwalających zmian nie była efektem debaty społecznej czy działań legislacyjnych, a jedynie pokłosiem decyzji sądów, nadających jednostkom coraz większe i coraz łatwiej egzekwowane przywileje. W tej sytuacji arytmetycznemu wzrostowi liczby nietypowo zachowujących się osób towarzyszył geometryczny wzrost niepokojących pozostałe jednostki zdarzeń. Zwiększyła się liczba narzekań i skarg do władz na natarczywych, pijanych lub naćpanych żebraków, brudnych, śmierdzących włóczęgów, a także wulgarnych i agresywnych nastolatków. Z drugiej strony funkcjonariusze służb mundurowych popadali we frustrację, wychodząc z założenia, że nie wstępowali do policji, by nieustannie przeganiać bezdomnych z chodników, ponieważ nie ma to wiele wspólnego ze zwalczaniem "prawdziwej" przestępczości, a dodatkowo może wywołać wybuch niezadowolenia u obserwatorów, czy dziennikarzy (niemal każde nietypowe zachowanie uliczne ma swoje lobby). W wyniku takich spostrzeżeń policja przestała reagować na drobne naruszenia ładu społecznego i biernie przyglądała się coraz większej liczbie wykroczeń w imię wolności jednostki i jej prawa do samorealizacji. Wywołało to z kolei niezadowolenie oraz krytykę części społeczeństwa zainteresowanej bezpieczeństwem i porządkiem na ulicach.