Krawędzie blaszek gładkie lub delikatnie ząbkowane. Trzon Wysokość 4,5–7 (–8) cm, grubość 0,8–1 cm, maczugowaty lub bulwiasty, elastyczny, bulwa o średnicy 2–3 cm. Powierzchnia w młodym wieku pokryta na całej długości białą osłoną, później brązowieje i czasami tworzy się zanikający pierścień lub zanikające pasma osłony. Miąższ W stanie suchym biały, w stanie wilgotnym szarobrązowy, rzadki, o słabym zapachu i łagodnym smaku. Gatunki podobne Charakterystyczne cechy zasłonaka trójbarwnego to silnie higrofaniczny, pofalowany kapelusz, w stanie wilgotnym często silnie czerwonawo-brązowy, zaś po wyschnięciu o barwie od bladożółtej do ochrowożółtej. Brzeg długo pozostaje biały, co nadaje grzybowi trójkolorowy wygląd podczas wysychania (i stąd gatunkowa nazwa).
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie Cortinarius triformis w Europie, Azji i w jednym rejonie Ameryki Północnej. W Polsce do 2003 r. znane było tylko jedno stanowisko podane przez A. Nespiaka w 1981 r. w Trzebnicy. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status E – gatunek wymierający, którego przeżycie jest mało prawdopodobne, jeśli nadal będą działać czynniki zagrożenia.
Naziemny grzyb mykoryzowy. Występuje w lasach liściastych i iglastych, zwykle grupkami.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Zasłonakowate