W 1946 powrócił do Wietnamu Południowego. W 1947 został dyrektorem niższego seminarium duchownego, a w 1948 proboszczem w Vĩnh Long. Podczas I wojny indochińskiej skutecznie negocjował z Việt Minhem, aby komuniści zaprzestali zabijania księży i palenia kościołów. W 1960 został wikariuszem generalnym diecezji Vĩnh Long, pozostając na stanowisku proboszcza.
Episkopat 22 marca 1965 papież Paweł VI mianował go biskupem Cần Thơ. 5 maja 1965 w katedrze w Vĩnh Long przyjął sakrę biskupią z rąk delegata apostolskiego w Wietnamie i Kambodży abpa Angelo Palmasa. Współkonsekratorami byli arcybiskup sajgoński Paul Nguyễn Văn Bình oraz biskup Vĩnh Long Antoine Nguyễn Văn Thiện. Następnego dnia odbył ingres do katedry w Cần Thơ.
Jako ojciec soborowy wziął udział w ostatniej sesji soboru watykańskiego II. W latach 1966–1976 pełnił funkcję sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Wietnamu Południowego. Rozwijał szkolnictwo katolickie w swojej diecezji.
Po zwycięstwie komunistów w wojnie wietnamskiej w 1975 pozostał w diecezji. Wraz z arcybiskupem sajgońskim Paulem Nguyễnem Văn Bìnhem negocjował z rządem w Hanoi.
Urząd biskupa Cần Thơ sprawował do śmierci 20 czerwca 1990.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wietnamscy biskupi katoliccy Kategoria:Uczestnicy soboru watykańskiego II Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 1990