28 marca 1917 r. odszedł ze służby państwowej. Rząd Tymczasowy usunął go z mieszkania służbowego w rezydencji Mikołaja II, następnie Frederiks został zatrzymany w Homlu przez zrewoltowanych kolejarzy. Na osobisty rozkaz Aleksandra Kiereńskiego i Aleksandra Guczkowa został doprowadzony na przesłuchanie, a następnie zwolniony. Otrzymał zezwolenie na zamieszkiwanie w Piotrogrodzie bez prawa wyjazdu. Jego prywatna rezydencja na rogu ulic Pocztamtskiej i Konnogwardiejskiej została obrabowana przez tłum podczas rewolucji lutowej. W 1924 r. zgodę na emigrację wydał mu rząd radziecki. Władimir Frederiks udał się do Finlandii, gdzie w majątku w pobliżu miasta Kauniainen żyła jego córka. Tam też w 1927 r. zmarł.
Odznaczony orderami Świętego Stanisława I stopnia (1883), Świętej Anny I stopnia (1886), Świętego Włodzimierza II stopnia (1889) oraz I stopnia (1906), Orła Białego (1895), Świętego Aleksandra Newskiego (1899), Świętego Andrzeja (1908). Ostatnie z odznaczeń otrzymał od cara za 50 lat wzorowej służby.
Przypisy
Bibliografia A. Asher, The Revolution of 1905. Russia in Disarray, Stanford University Press, Stanford 1988, ISBN 978-0-8047-2327-5. A. Asher, The Revolution of 1905.