Bolesław Jan Kaczmarek (ur. 28 stycznia 1917 w Gnieźnie, zm. 25 października 1951 w Karaczi) – podpułkownik pilot, oficer Polskich Sił Powietrznych, dowódca dywizjonu 302, kawaler Orderu Virtuti Militari, odznaczony Distinguished Flying Cross.

Życiorys W Gnieźnie ukończył szkołę powszechną i gimnazjum, w 1937 r. zdał egzamin maturalny. Zgłosił się do odbycia służby wojskowej, zdał egzaminy wstępne do Szkoły Podchorążych Lotnictwa. W 69. pułku piechoty w Gnieźnie odbył szkolenie. Od stycznia 1938 r. rozpoczął naukę w SPL. Skrócone szkolenie ukończył z 38. lokatą w ramach XIII promocji ze specjalnością pilota myśliwskiego. 13 września 1939 został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 1 września 1939 w korpusie oficerów lotnictwa.

Po wybuchu II wojny światowej został ewakuowany do Rumunii, a następnie przez Bejrut dotarł do Francji. Został skierowany na przeszkolenie do szkoły lotniczej w Rennes. Latał w kluczu myśliwskim broniącym Clermont-Ferrand. Nie zdążył wziąć udziału w walkach, po upadku Francji został ewakuowany do Wielkiej Brytanii. Zgłosił się do służby w Polskich Siłach Powietrznych, otrzymał numer służbowy RAF P-0536. Trafił do 55 Operational Training Unit w Unsworth, po ukończeniu przeszkolenia został w maju 1941 r. przydzielony do 306. dywizjonu myśliwskiego.