Utrzymał się on w kinach przez przeszło 200 dni, z młodego aktora natomiast uczynił gwiazdę porównywalną z Rajinikanthem czy Kamalem Hassanem. Lata 80. to okres szybkiego rozwoju jego działalności artystycznej. Role w Naane Raja Naane Mandhiri, Amman Kovil Kizhakale, Poondhthotta Kaaval Kaaran czy Cooliekkaran przyniosły mu uznanie, chociażby za ich realizm czy wartość komiczną. Ostatni ze wspomnianych obrazów przyniósł mu także rozpoznawalność jako puratchi kalaignar (rewolucyjny artysta). Podobne tytuły honorowe, podkreślające zalety i dokonania noszącej je osoby, mają długą tradycję w tamilskim życiu społecznym i politycznym.
Zwłaszcza we wczesnym okresie Vijayakanth ceniony był za wszechstronność jak również za swoją otwartość na kino eksperymentalne. W tamilskiej pamięci zbiorowej zapisała się zagrana przezeń postać starzejącego się policjanta z Oomai Vizhigal (1986) czy też bezdomnego z o dwa lata wcześniejszego Vaidhegi Kaathirunthaal. W latach 90. nastąpiła zauważalna zmiana w wizerunku scenicznym aktora. Zaczął wcielać się nade wszystko w role policjantów, poczynając od Chatriyan (1990).