Historia Pierwszy udokumentowany przypadek całkowitego zaniknięcia Dunaju w otworze datowany jest na rok 1874.Höhlenführer, p. 261. Od tego czasu liczba dni w roku, w które ma to miejsce, gwałtownie wzrosła. W latach 1884–1904 działo się to średnio 80 dni w roku. W 1922 r. zdarzało się to tylko przez 29 dni. W 1923 roku liczba ta wzrosła jednak do 148. W latach 1933–1937 średnia wynosiła 209; od 1938 do 1945 było to 270 dni. Najwięcej jak dotąd odnotowano w roku 1921, który wynosił 309 dni.
Związek między ponorem a źródłem z Aachtopf udowodniono w październiku 1877 roku. Geolog Adolf Knop z Technische Hochschule Karlsruhe wlał 10 kg fluoresceiny sodu, 20 ton soli i 1200 kg ropy łupkowej do Dunaju w dniu 9 października. Po 60 godzinach w Aachtopf odnaleziono wszystkie trzy substancje. Wodę w Aachtopf opisano jako „cudownie oświetloną zielenią” fluoresceiną i smakującą kreozotemA. Knop: Über die hydrographischen Beziehungen zwischen der Donau und der Aachquelle im badischen Oberlande, in: Neues Jahrbuch für Mineralogie, Geologie und Paläontologie, E Schwiezerbart, Stuttgart, 1878, pp. 350–363..