Jerzy Sokorski (ur. 3 maja 1916 w Jałcie, zm. 26 listopada 2005 w Piastowie) – polski kompozytor i pianista.
Życiorys W dzieciństwie uczył się gry na fortepianie. W latach 1934–1939 studiował w Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, gdzie jego nauczycielami byli Adam Wieniawski i Bolesław Woytowicz (kompozycja) oraz Jerzy Żurawlew (fortepian). W czasie II wojny światowej udzielał prywatnie lekcji fortepianu. W 1948 roku uczestniczył w II Zjeździe Kompozytorów i Krytyków Muzycznych w Pradze. W 1949 roku otrzymał stypendium muzyczne UNESCO i wyjechał na studia do Francji, Belgii i Włoch. Kształcił się u Nadii Boulanger, uczęszczał też jako wolny słuchacz na wykłady Arthura Honeggera i Oliviera Messiaena. W latach 1957–1979 zatrudniony był jako akompaniator przy Filharmonii Narodowej.
W twórczości Sokorskiego dominują utwory wokalne, głównie na głos i fortepian. Dużą wagę przywiązywał do melodyjności i ekspresji tekstu słownego. Początkowo tworzył utwory tonalne, często stosując jednak współbrzmienia klasterowe. W późniejszym okresie odszedł od systemu dur-moll w kierunku atonalności, także w kompozycjach instrumentalnych.