W uroczystości położenia kamienia węgielnego pod pierwszy z magazynów w 1800 roku wziął udział premier William Pitt. Po otwarciu doków typowy czas oczekiwania statków skrócił się z czterech tygodni do czterech dni. Problem kradzieży niemal całkowicie wyeliminowano, m.in. poprzez budowę 10-metrowego muru i fosy wokół terenu portowego, oraz ulokowanie doków w oddaleniu od miasta. Konstrukcja West India Docks stanowiła jedno z największych przedsięwzięć inżynieryjnych w ówczesnej historii Wielkiej Brytanii. Naczelnym inżynierem odpowiedzialnym za budowę doków był , a bezpośredni nadzór nad budową w początkowej fazie sprawował . W roli konsultanta zaangażowany był także . Były to pierwsze z wielu, a jednocześnie jedne z najbardziej okazałych, doków zbudowanych w XIX-wiecznym Londynie.
W celu zapewnienia zwrotu kosztów inwestycji wszystkie statki handlowe przybywające do Londynu z Indii Zachodnich zostały zobowiązane do rozładunku w obrębie West India Docks, za co pobierane były opłaty. Obowiązek ten pozostał w mocy przez 21 lat od otwarcia pierwszego z doków, tj. do 1823 roku. Głównymi towarami wwożonymi do kraju przez te doki były w tym okresie: cukier, rum i kawa, także drewno egzotyczne.