Według Piotra Koniecznego, zachodzi tu zjawisko odzyskiwania języka, czyli przyjęcia wcześniej pejoratywnego terminu przez krytykowane środowisko, i użycie go w sposób pozytywny, czyli rozszerzenie terminu klerykal fiction z utworów jednoznacznie krytycznych wobec Kościoła, a nawet religii, do wszystkich utworów z szerzej pojętej fantastyki religijnej zawierających jakąkolwiek formę krytyki zjawisk ze strefy sacrum (np. będących ostrzeżeniem dla wiernych i Kościoła przed utratą wiary). Konieczny zasugerował tutaj potrzebę stworzenia i użycia nowych terminów na jasne rozróżnienie utworów anty-religijnych ("anti-klerykal fiction" - fantastyka antyklerykalna) od utworów pro-religjinych ("Christian warning fiction" lub "pro-klerykal fiction"; fantastyka proklerykalna).
Za przykład trudności klasyfikacyjnych mogą służyć np. niektóre utwory Ziemkiewicza, zaliczane do klerykal-fiction, ale równocześnie określane jako żarliwie religijne w najlepszym znaczeniu i na wskroś przesycone treściami ewangelicznymi. Zaliczane są do klerykal fiction jako krytyczne wobec instytucji kościoła, ale kościół krytykowany przez Ziemkiewicza nie jest kościołem dzisiejszym, ale przestrogą przed jego degeneracją w kościół faryzeizmu (fałszywy i obłudny).