Anulinus usynowił jej syna z pierwszego małżeństwa Septymiusza i zapewnił mu niezależność finansową. Mitroania wykierowała go na lekarza. Septymiusz dość wcześniej się ożenił. W 254 roku, w wieku 35 lat Mitroania została babcią Kwintusa, w cztery lata później (258) urodził się jej drugi wnuk. W 268 roku Klaudiusz, syn Ragona został cesarzem. Dwa lata później po świetnym zwycięstwie nad Gotami w bitwie pod Niszem, zmarł na epidemię cholery. Zmarł na nią również pierwszy syn Mitroanii, Septymiusz, niosąc pomoc umierającym jako lekarz. Kwintyliusz, zostawszy cesarzem po swym bracie, popełnił samobójstwo nie chcąc zdobywać władzy w wyniku zamordowania uzurpatora Aureliana.
Po wstąpieniu na tron Aureliana, bojąc się jego zemsty na pozostałych przy życiu Ragonidach, Mitroania wraz z ulubionym wnukiem, drugim synem Septymiusza uciekła do Chorezmii. Ostatecznie wydarła władzę Wazamarowi i osadziła wnuka na tronie. Swoim postępowaniem, nastawiła jednak mieszkańców przeciw sobie. Nie miała niestety dokąd uciec. Bała się zarówno Sarmatów, z powodu tego, co tam zrobiła za swoim pierwszym pobytem, jak i zemsty Aureliana. Dopiero po jego śmierci (275) wróciła w granice cesarstwa, jednak już bez wnuka, który zbiegł do Bosporu kimmeryjskiego, gdzie został kapłanem Dzeusa-Jehowy. Gdy wróciła z Chorezmii, była przekonana, że jej mąż umarł.