Statuty sochaczewskie – zespół przepisów prawnych ogłoszony 27 kwietnia 1377 przez księcia Siemowita III na zamku w Sochaczewie. Był to pierwszy w historii Mazowsza dokument regulujący wszystkie dziedziny prawa, zwłaszcza przebieg rozpraw sądowych.
Postanowienia W 17 artykułach (w przekładzie Macieja z Różana akt ten zawiera aż 20 ustępów) spisano procedury z zakresu prawa karnego i cywilnego. Do tego czasu spory na Mazowszu rozwiązywano za pomocą tzw. prawa zwyczajowego, będącego niepisanym zbiorem norm prawnych opartych na przedchrześcijańskich tradycjach, późniejszych prawach kościelnych i niemieckich, a także ludowych. Prawo zwyczajowe charakteryzowało się dużą niesprawiedliwością wyroków, nieobiektywnością sędziów i częstą faworyzacją bogatszych obywateli.
Prawu karnemu poświęcono łącznie, biorąc pod uwagę zarówno oryginalny tekst łaciński, jak i przekład na język staropolski w tłumaczeniu Macieja z Różana, aż 12 ustępów, co stanowi ponad połowę wszystkich przepisów. Odtąd każdy mieszkaniec ziemi mazowieckiej mógł się powołać na konkretny przepis, uprawniający go do dochodzenia sprawiedliwości.