Od 1968 r. pracował na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki Politechniki Wrocławskiej, a rok później uzyskał habilitację z mechaniki ośrodków ciągłych na Wydziale Budownictwa Politechniki Wrocławskiej. W tym czasie pełnił funkcje m.in. kierownika Zakładu Teorii Sprężystości (1968–1971), zastępcy dyrektora Instytutu Matematyki i Fizyki Teoretycznej ds. badań naukowych i współpracy z przemysłem (1969–1972, 1984–1987), kierownika Zakładu Równań Różniczkowych (od 1975) oraz kierownika studium podyplomowego Wydziału Podstawowych Problemów Techniki. W 1990 r. został profesorem nadzwyczajnym. W 1995 r. przeszedł na emeryturę, ale prowadził pracę dydaktyczną i naukową do 2002 r.

Członek Polskiego Towarzystwa Matematycznego od 1967 r. W 1973 r. został laureatem nagrody PTM za wybitne osiągnięcia w dziedzinie zastosowań matematyki, a w 1969 i 1990 Nagrody Ministra. Był specjalistą teorii sprężystości, mechaniki ośrodków ciągłych, dynamiki oraz analizy wymiarowej. Przyczynił się do opracowania metod budowy modeli matematycznych i związanych z tym algorytmów. Książka Dimensional Analysis in the Identification of Mathematical Models, której był współautorem, była pierwszą książką w Polsce złożoną w LaTeX-u. Wypromował 8 doktorów.