w latach 1671–1675 zespół uzupełniono o budynek mieszczący kaplicę, i w roku 1677 – niewielki cmentarz mieszczący się przy ul. Brzozowej.
Pozostałą zabudowę Mostowej stanowiły domy drewniane oraz wzniesiony już przed rokiem 1655 bardzo mały, ale pierwszy przy tej ulicy dom murowany, należący do Jakuba Graszowskiego. 7 maja 1656 cała zabudowa ulicy została na rozkaz feldmarszałka Arvida Wittenberga spalona przez Szwedów, przetrwał jedynie dom nr 18 oraz zabudowania szpitala. Po tym wydarzeniu w dziesięć lat odbudowano jeden dworek i 10 drewnianych domów. Poważne zmiany w zabudowie ulicy pojawiły się dopiero po roku 1730; do roku 1743 powstało przy ulicy 16 murowanych domów i kamieniczek; mieszkańcami Mostowej byli przeważnie rzemieślnicy. W związku z istnieniem przystani na Wiśle przy ulicy funkcjonowały liczne karczmy, szynki i garkuchnie.
W roku 1761 ulica otrzymała na znacznym odcinku nowy bruk, zaś cztery lata później, w roku 1765, powstał w kompleksie Szpitala św. Łazarza nowy budynek mieszczący infirmerię dla chorych. Dawna Brama Mostowa mieszcząca w międzyczasie prochownię, w latach 1767–1771 została przebudowana na więzienie marszałkowskie według projektu Jakuba Fontany.