Specjalizował się w zakresie położnictwa i ginekologii (I st. – 1989 r., II st. – 1993 r.), a także w zakresie endokrynologii ogólnej (2007 r.) oraz endokrynologii ginekologicznej i rozrodczości (2015 r.). W 1991 r. uzyskał stopień doktora nauk medycznych na podstawie dysertacji: „Wpływ cytokin na wytwarzanie in vitro 17-β estradiolu przez komórki pęcherzyka jajnika kobiety w odniesieniu do stężenia gonadotropin w płynie pęcherzykowym” pod kierunkiem prof. dr. hab. Jerzego Jakowickiego. Następnie w 1999 r. po przedstawieniu rozprawy: „Regulacja aktywności promotora genu dla receptora FSH przez wybrane czynniki transkrypcyjne” zdobywa stopień doktora habilitowanego. W 2005 r. Prezydent nadał mu tytuł profesora nauk medycznych.
W pracy badawczej na początku zajmował się problemami zdrowia kobiet w kontekście anatomii prawidłowej. Później skupił się na zagadnieniach ginekologii w obszarach immunologii i endokrynologii ze szczególnym uwzględnieniem interleukiny 6. Odbył stypendia i staże badawcze w USA (Uniwersytet Marylandu w Baltimore, Temple University oraz Oak Brook Fertility Center (ILI)) oraz w Niemczech (Uniwersytet w Münsterze).