W wyroku w sprawie C-430/93 i 431/93 van Schijndel i van Veen przeciwko SPF Trybunał orzekł, że prawo wspólnotowe nie wymaga by sądy państw członkowskich z urzędu podnosiły zarzut naruszenia prawa wspólnotowego, jeżeli prowadziłoby do zaprzeczenia pasywnej roli wynikającej z krajowej procedury cywilnejWyrok TSUE z dnia 14.12.1995 w sprawie C-430/93, van Schijndel i van Veen. Zdaniem Koncewicza wyrok ten jest przykładem metody kontekstualno-komparasytycznej w podejściu do autonomii proceduralnejTomasz Tadeusz Koncewicz, Filozofia Europejskiego Wymiaru Sprawiedliwości. O ewolucji fundamentów unijnego porządku prawnego, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2020, str. 383.
W wyroku w sprawie C-432/05 Unibet Trybunał, że z zasady autonomii proceduralnej nie wynika konieczność istnienia odrębnego środka prawnego, którego celem byłaby kontrola zgodności przepisów krajowych z prawem UE (w tym przypadku art. 49 WE), jeżeli nie jest on przewidziany przez prawo krajowe. W tym orzeczeniu TSUE zaznaczył jednak, że dla zadośćuczynienia zasadzie skutecznej ochrony sądowej konieczne jest by, w ramach postępowania incydentalnego, dokonanie takiej kontroli zgodności było w ogóle możliweWyrok TSUE z dnia 13.3.2007 w sprawie C-432/05, Unibet, ECLI:EU:C:2007:163.