eskadry bombowej w okresie od 20 IX 1930 do 23 IV 1931 i 3 XI 1937 do XI 1938 oraz 65. eskadry bombowej od X 1932 do IV 1933. W 1936 roku został awansowany z drugą lokatą na stopień kapitana w korpusie oficerów aeronautyki. W 1939 roku został absolwentem Wyższej Szkoły Lotniczej w Warszawie (III kurs WSL w latach 1938-1939).

Po wybuchu II wojny światowej przedostał się przez Rumunię i Jugosławię do Francji, gdzie od 20 października 1939 roku uczestniczył w formowaniu Polskich Sił Powietrznych. Służył również w lotnictwie francuskim, w tym jako doradca dowódcy lotnictwa rozpoznawczego przy 5. Armii Francuskiej na osi Nancy Strasbourg. Po zajęciu Francji przez Niemcy ewakuował się w czerwcu 1940 roku do Oranu w Algierii. Następnie, posługując się zmienionym nazwiskiem francuskiego majora, z Maroka wypłynął do Martyniki, gdzie przebywał do kwietnia 1941 roku. Stamtąd, w licznej grupie polskich żołnierzy, przedostał się do Stanów Zjednoczonych, a w lipcu 1941 roku do Kanady. Pełnił służbę w Polskich Siłach Powietrznych, posiadał numer służbowy RAF P-1649.