W 1949 susza w północnej Bośni pogłębiła trudną sytuację ekonomiczną miejscowej ludności. W styczniu 1950 inspektorzy rządowi, działający w okręgu Cazin zebrali niewielką część planowanych dla tego regionu produktów rolnych, a także bydła i trzody chlewnej. W konsekwencji miejscową ludność dotknęły kolejne represje i konfiskaty majątku. W marcu 1950 doszło do spotkania Milana Božicia, Serba ze wsi Crnaja z jego przyjacielem Mile Drvnją z okręgu Slunj. Božic i Drvnja zaplanowali podjęcie działań zbrojnych w obronie ludności chłopskiej. Božić, który należał do Komunistycznej Partii Jugosławii i był zdemobilizowanym podporucznikiem armii partyzanckiej, przekonywał do podjęcia walki bośniackich chłopów, ale także działał wśród byłych partyzantów, namawiając ich, aby ponownie chwycili za broń. Jednym z przywódców powstania został Ale Čavić, Boszniak ze wsi Liskovac, były oficer armii partyzanckiej. Zachęcając do przyłączenia się do powstania Božić i Drvnja przekonywali chłopów, że uda się przywrócić dawne Królestwo Jugosławii pod rządami Piotra II, w którym zostaną zniesione obowiązkowe dostawy i kolektywizacja. Powstańcy liczyli także na wsparcie Zachodu.