regalis oszacowano na 1,8–2 m. Czaszka jest długa, z mocnym dziobem – ten zaś nie był haczykowaty, a spiczasty. Kość przedszczękowa stanowiła połowę długości całej czaszki, ale nie była ona aż tak wielka jak u pokrewnego Hesperornis. Żuchwa jest smukła, posiadająca niezrośniętą kością przedzębową. Zachowały się również małe smukłe i lekko zakrzywione zęby. K. przedszczękowa, jak i przedzębowa, były bezzębne, możliwe, że okryte ramfoteką. Zarówno u Parahesperornis, jak i u Potamornis, pterygoid condyle jest szeroki i trójkątny, podczas gdy w przypadku Hesperornis jest on owalny, o lekko wklęsłej powierzchni. Szkielet osiowy jest prawie całkowicie zachowany; szyja jest długa i smukła, synsakrum bardzo zgięte i wydłużone, pygostyl i ogon bardzo krótkie. Kość krucza krótka, mocna i raczej trójkątna, obojczyki nie są złączone z widełkami. Kość ramienna jest silnie zredukowana. Miednica jest długa, duża, z łukowatą, długą k. biodrową zwężającą się ku tyłowi, kość kulszowa z k. łonową pozostają bardzo smukłe. Kość udowa jest krótka, jednocześnie szeroka i o mocnej budowie, w kształcie czworokątna, a kość goleniowo-nastopkowa (tibiotarsus) jest bardzo długa i nietęga, z rozszerzonymi grzebieniami;
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Parahesperornis · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.