Kreatorzy rodzaju Brodavis tłumaczą, że ogółem ptaki z kladu Hesperornithes nie mogły ustawić swoich kończyn pod swe tułowie, przez co niemożliwe było dla nich wstawanie, a tym bardziej chodzenie po lądzie, a ich sposób lokomocji był podobny do tego spotykanego u fok (Phocidae) oraz pingwinów (Sphenisciformes) – dzisiejsze perkozy i nury (Gaviiformes) też mają trudności w chodzeniu i wzbiciu się do lotu od ziemi. Parahesperornis był przystosowany do nurkowania typu foot-propelled diving. Jego kończyny, zaopatrzone w płatkowate rozszerzenia, jak u już wspomnianego jego krewniaka, były skierowane do tyłu; specjalna morfologia stóp umożliwiała temu wymarłemu przedstawicielowi Ornithurae manewrować. Według części badań rodzaj ten był lepszym pływakiem od Hesperornis, wg innych, że na odwrót.

W formacji Niobara Chalk odnaleziono również kości m.in. wcześniej wspomnianych Ichtiornis, Fumicollis, Hesperornis i Baptornis. Na podstawie anatomii kończyn uznaje się, że Fumicollis był lepiej przystosowany do nurkowania niż Baptornis, ale jego mniejszy rozmiar spowodował, że nie mógłby konkurować z Parahesperornis czy Hesperornis; jednakże wszystkie te rodzaje zajmowały prawdopodobnie odrębne nisze ekologiczne, przez co unikały wzajemnej konkurencji.