mały|Moneta z podobizną Wazamara

Wazamar – postać z powieści Teodora Parnickiego Twarz księżyca, żyjący w III wieku król chorezmijski, z dynastii Swijaszydów, dla którego wzorem był rzeczywisty władca Chorezmu.

Związki rodzinne Wazamara              Dziadek Arsamucha         Żona (później w konflikcie)∞Ojciec Arsamucha (starszy brat) Stryj Arsamucha (gr. Samasaryston)        Arsamuch Siostra Arsamucha (gr.: Deipilia) Ardaszyr (niewolnik Chozroesa)    Kapłanka buddyjska (Greczynka)∞Wazamar (prawnie syn Chozroesa)  ? Mitroania 

Okoliczności przyjścia na świat

Matka Wazamara była młodszą siostrą Arsamucha, następcy tronu chorezmijskiego. Gdy ich matka skonfliktowana z mężem porwała Arsamucha i schroniła się pod opiekę potężnego króla kuszańskiego, ojciec ogłosił córkę dziedziczką tronu. W następnym roku Kuszanie osadzili Arsamucha na tronie. Jego ojciec zbiegł do Chin. Zagrożone życie, pozostawionej samej sobie, małej dziedziczki tronu uratował wówczas jej stryj rzezaniec, najwyższy kapłan bogini Anaity, który uciekł z nią do Babilonii. Na pograniczu Adiabeny i Międzyrzecza karawana, w której się znajdowali, wpadła w ręce bandy Judejczyjków, dowodzonych przez kobietę. Ta odesłała oboje w obrożach niewolniczych w dół Tygrysu na służbę u bogatej Greczynki.