Mitroania nie zna jej imienia, ale z faktu, że jest wyznawczynią Jehowy oraz że odsyła jeńców swemu narzeczonemu, Chozroesowi, zdaje się wynikać, że jest to znana ze Słowa i ciała, Rachela. Na tym etapie opowieści Mitroanii nie wiadomo nadal jak jej babka się nazywa. Zostaje oddana na służbę kobiecie niezwykłej urody. Nie wiadomo czy jest nią matka Chozroesa, czy jego pierwsza żona, mniszka buddyjska w wędrownej żółtej szacie, znana ze Słowa i ciała pod imieniem Samgili. Dalej jednak czytelnik dowiaduje się, że babka Mitroanii otrzymała po swej pani imię Deipili, co wskazuje, że trafiła na służbę do matki Chozroesa.
Charakterystyczne dla twórczości Parnickiego jest to, że epizod ten jest przedstawiony zupełnie inaczej niż w Słowie i ciele, gdzie Rachela łapie razem z Samasarystonem i dzieckiem również Chozroesa. Może więc nie chodzi w ogóle o Deipilę, albo Chozroesowi nakazano poślubić Rachelę jeszcze przed ucieczką z domu. Kontynuacja motywu jednej powieści w kolejnej nie wyjaśnia zagadki, ale ją dodatkowo zaciemnia. Potraktowany w ten sposób epizod wskazuje na błędność informacji Mitroanii o sobie samej, która pochodzi od Samasarystona. Ten bowiem postanowił całkowicie odciąć się od przeszłości.