Do wieczora 17 pułk ułanów został zepchnięty na Wojewodzię i północny skraj lasów Psary-Polesie.

Po opanowaniu Piotrowic Niemcy uderzyli na 2 i 4 szwadron 15 pułku ułanów broniący Rulic i zajęli północno-wschodnią część wsi. Kontratakował „na bagnety” 17 batalion saperów kpt. Aleksandra Karchesego, który we współdziałaniu z kawalerzystami wyparł wroga ze wsi, a szwadrony 15 puł obsadziły uprzednio zajmowane stanowiska obronne. Oddział Wydzielony „Zduny" cały dzień ubezpieczał Wielkopolską BK od wschodu. Zajmując stanowiska obronne na północnym brzegu Bzury, odpierał elementy rozpoznawcze nieprzyjaciela wychodzące od strony Łowicza.

Walki Wielkopolskiej BK pod Głownem thumb|240px|Bitwa nad Bzurą (11 września) Późnym wieczorem 10 września gen. Abraham postanowił przegrupować brygadę. Nakazał 17 i 15 pułkowi ułanów zorganizować obronę północnego skraju lasu Psary-Polesie pomiędzy Zgodą–Rulicami–Wojewodzą–folwarkiem Stanisławów. 7 pułk strzelców konnych miał nacierać bezpośrednio na Głowno. Wiedząc o podchodzeniu od północy Grupy Operacyjnej gen. Mikołaja Bołtucia, gen. Abraham rozwiązał Oddział Wydzielony „Zduny”, nakazując szwadronom powrócić do macierzystych oddziałów. Poprzez gońców dowódca brygady wysłał do dowódcy Armii „Poznań” gen.