Zdaniem Stanisławskiego we Wzgórzu Bzów chodzi o "stereoskopowe nakładanie się (przenikanie, ale i niedopasowanie) światów «tamtego» i «poniemieckiego». O szepty majolik, misek, szuflad na przyprawy". Ważny jest również kontekst Rzezi wołyńskiej, z której ocaleli niektórzy z bohaterów powieści. Z kolei Zbigniew Chojnowski podkreślał, że wartość dzieła Staronia buduje "bogactwo etnograficzne i kulturoznawcze, a także wielowarstwowa aluzyjność", która objawia się w nawiązaniach do klasyków literatury, w tym Adama Mickiewicza, Wiesława Myśliwskiego i Włodzimierza Odojewskiego. Zdaniem Chojnowskiego Staroń "zasila myślenie o zachodnich i północnych krainach bez poczucia winy i wstydu, że po roku 1945 stały się integralną częścią terytorium Polski. To bardzo istotne osiągnięcie etyczno-literackie". Za dużą wartość powieści uznano także wykorzystanie autentycznej gwary z okolic dawnego Drohobycza. Za Wzgórze Bzów Staroń otrzymał Nagrodę Identitas (2024), wyróżnienie Nagrody Feniks (2024), był nominowany do Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza (2024) oraz do Nagrody Silesiana (2024). Jurorzy, uzasadniając przyznanie Staroniowi Nagrody Identitas, podkreślili między innymi, że jego powieść traktuje o "pamięci, przeszłości i wygnaniu – odwołując się w pewien sposób do tęsknoty i wierności prozy Floriana Czarnyszewicza".