Ograniczenia pierwotnej platformy sprzętowej ZX Spectrum (brak możliwości implementacji wysokiej jakości udźwiękowienia) Croucher przezwyciężył, zamieszczając w opakowaniu z grą kasetę magnetofonową, której treść fundamentalnie wpływała na przesłanie gry. Udźwiękowienie musiało zostać zsynchronizowane przez gracza z akcją gry; narratorami na nagraniu byli tacy aktorzy, jak Jon Pertwee, Ian Dury i Frankie Howerd. Muzyka do Deus Ex Machina łączyła różne gatunki, od progresywnego rocka, przez muzykę elektroniczną, a skończywszy na bluesie.
Odbiór i spuścizna gry Deus Ex Machina została odrzucona przez graczy, częściowo ze względu na zbyt wysoką cenę detaliczną oprogramowania, wynoszącą 15 funtów. W efekcie, jak określał to Croucher, „Deus Ex Machina zebrała najlepsze recenzje w mojej karierze, a okazała się komercyjną katastrofą”. Z czasem jednak była ponownie odkrywana przez historyków i dziennikarzy zajmujących się grami. Tristan Donovan zaliczał Deus Ex Machinę w poczet dzieł growego brytyjskiego surrealizmu. Dan Whitehead pisał: „Współcześnie prosty styl 8-bitowy i podniosły zamysł wydają się twórczo prowokacyjne jak nigdy dotąd. Można by zainstalować tę grę we współczesnej galerii sztuki i prawdopodobnie uzyskać poklask świata sztuki”.