28 lipca 1944 r., stawiła się w wyznaczonym przez dowódców punkcie zbornym przy ul. Długiej, czekając trzy dni na rozkaz rozpoczęcia walk. Uczestniczyła m.in. w potyczkach o gmach centrali telefonicznej przy ul. Tłomackiej (współcześnie północna pierzeja placu Bankowego), gdzie oddziały niemieckie używały gazów bojowych, którymi „Fala” również się zatruła. Na „Reducie Matki Boskiej”, pod ostrzałem nieprzyjaciela ściągała razem z koleżankami rannych żołnierzy z przedpola. Braki w uzbrojeniu były odczuwalne na każdym kroku, Alinie i jej koleżankom zdarzało się pełnić nocne warty bez karabinów. Dziewczyny dysponowały pojedynczymi granatami. Odwaga jej i jej koleżanek zadziwiała dowódców. Brała udział w krwawych walkach o gmach Banku Polskiego przy ul. Bielańskiej. W ostatnich dniach sierpnia dowództwo podjęło decyzję o ewakuacji zdolnych do walki żołnierzy ze Starego Miasta do Śródmieścia. Alina pomimo własnych ran pomagała nieść kanałami (na odcinku z pl. Krasińskich do ul. Wareckiej) swojego ciężko rannego dowódcę Romana Rota ps. „Jawor”. Za to później została odznaczona Krzyżem Walecznych.