Betty Katz (ur. 21 sierpnia 1872 w Poznaniu, zm. 6 czerwca 1944 w Terezinie) – żydowska działaczka społeczna, pedagog. Pracowała w sierocińcu dla dzieci żydowskich w Rybniku, kierowała placówką dla ociemniałych w Berlinie. Ofiara Holokaustu.
Życiorys Betty Katz urodziła się 21 sierpnia 1872 r. w Poznaniu. Jej rodzicami byli Felix i Agnes Falk. Otrzymała gruntowną edukację i ukończyła seminarium nauczycielskie. Prawdopodobnie w Lesznie poznała starszego o 8 lat Leopolda Katza, który pracował jako nauczyciel. Tam też prawdopodobnie pobrali się. Przez jakiś czas Leopold pracował w Raciborzu skąd wiosną 1894 r. przeprowadził się z żoną do Rybnika, gdzie otrzymał posadę dyrektora sierocińca dla żydowskich dzieci. Para zamieszkała na terenie placówki. Betty pomagała mężowi w pracach wychowawczych i administracyjnych. W 1896 urodził się ich pierwszy syn Lothar, a dwa lata później Gunther. Obaj wychowywali się wraz z innymi dziećmi przebywającymi w sierocińcu. Młodszy syn zginął w czasie I wojny światowej 23 sierpnia 1918 r. w Macedonii. Lothar studiował medycynę.