Początek XIX wieku zaowocował wieloma udogodnieniami związanymi z przygotowaniem materiałów do procesu druku oraz z samym drukiem, które wymusiły przyspieszenie dalszych etapów w procesie produkcji poligraficznej. mały|339x339px|Maszyna rotacyjna Richarda M. Hoe z 1846 roku. Pierwszym wynalazkiem było tzw. ruchome sito, zastosowane w pracowni Didotów przez Mikołaja L. Roberta w 1799 roku, dzięki któremu można było uzyskać wstęgę papieru (papier ciągniony), wykorzystywaną potem w drukujących maszynach rotacyjnych.
Kolejnym etapem rozwoju było zlikwidowanie ręcznego przygotowywania składu tekstu. Najpierw było to możliwe dzięki stereotypii, czyli odlewaniu gotowego składu na płytach z innego materiału, najczęściej kartonu (Klaudiusz Genoux, 1829 r.). Drugim istotnym narzędziem był linotyp stworzony w 1886 roku przez Ottmara Mergenthalera, który działał na zasadzie mechanizmu maszyny do pisania i umożliwiał tworzenie gotowych wierszy ze złożonymi czcionkami. Czterokrotne przyspieszenie przygotowania druku poskutkowało stworzeniem kolejnych konstrukcji przeznaczonych do dalszej produkcji.