Sztokawszczyzna stanowi również podstawę innych południowosłowiańskich języków standardowych – chorwackiego, bośniackiego, w nowszych czasach także czarnogórskiego.
Na poziomie odmian literackich (standardowych) serbski, chorwacki, bośniacki i czarnogórski bywają traktowane jako narodowe odmiany policentrycznego języka standardowego. Język ten jest określany mianem języka serbsko-chorwackiego; inna nazwa, odnosząca się do dialektu przyjętego za standard, to „sztokawszczyzna standardowa” lub „sztokawszczyzna literacka”.
W obrębie sztokawszczyzny serbskiej istnieją dwa warianty wymowy: ekawski w większości Serbii. (i)jekawski: w Serbii zachodniej, Czarnogórze, Bośni i Hercegowinie (głównie w jej części – Republice Serbskiej). Ten wariant wymowy obejmuje poddialekt wschodniohercegowiński.
Poza dialektem sztokawskim, będącym podstawą języka literackiego, na terenie Serbii wyróżnia się jeszcze dialekt torlacki. Dialekt ten wykazuje liczne cechy wspólne z językami południowosłowiańskimi należącymi do podgrupy wschodniej (takimi jak macedoński) i z tego względu jego dokładna przynależność jest kwestią sporną.