Porównując okręty hiszpańskie do angielskich, Walter Raleigh powiedział: Największe okręty są najmniej użyteczne, mają głębokie zanurzenie i są niezwykle kosztowne [...] ponadto są mniej zwrotne [...]. Grando navio, grande fatiga (wielki okręt, wielka fatyga) – jak mówią Hiszpanie. Sześciusettonowy okręt uniesie tyleż samo dział co tysiąctonowy, a [...] mniejszy zdąży się obrócić dwa razy wokół burty, nim większy obróci się raz. Pozostałe uzbrojone 163 statki handlowe nie przedstawiały tak dużej wartości bojowej (zwłaszcza że 108 spośród nich miało poniżej 100 ton wyporności i słabe uzbrojenie). Jednak w momencie wyjątkowego niebezpieczeństwa każdy statek miał znaczenie.

Dowódcą floty angielskiej został Charles Howard na okręcie flagowym „Ark Royal” i podlegali mu pozostali admirałowie: Henry Seymour - okręt flagowy „Rainbow” Francis Drake - okręt flagowy „Revenge” John Hawkins - okręt flagowy „Victory” Martin Frobisher - okręt flagowy „Triumph”

Zmagania Prolog: atak na Kadyks Hiszpańskie przygotowania do wojny nie uszły uwagi Anglików.