Stopniowo, dostosowując się do potrzeb czytelników, czasopismo zaczęło zamieszczać coraz mniej tekstów filozoficznych, a coraz więcej literackiej i publicystycznej moralistyki.
Dla zachowania zgodności z katolicką ortodoksją, a także dla ochrony przed krytykami, Ziemięcka współpracowała stale z duchownymi katolickimi: Ignacym Hołowińskim, Stanisławem Chołonieckim, Adamem Stanisławem Krasińskim, Antonim Fijałkowskim i Pawłem Rzewuwskim. Nie uchroniło jej to od kontrowersji. Po publikacji powieści Ada Marii Gruszeckiej i recenzji poematu Józefa Zaleskiego autorstwa Ziemięckiej, czasopismo zostało oskarżone o sianie zgorszenia poprzez pokazywanie, że może istnieć różnica zdań pośród księży, czy coś jest lub nie jest "katolickie". Ks. J. Bąkowski, Michał Grabowski (sam piszący na łamach "Pielgrzyma" czy D. Poniatowska nawoływali do wprowadzenia kościelnej cenzury prewencyjnej. Ziemięcka, przy wsparciu hierarchów kościelnych, oparła się tym krytykom i nie zmieniła formy prowadzenia pisma.