Do 1912 roku kandydatów Partii Demokratycznej i Partii Republikańskiej na prezydenta wskazywali liderzy partyjni. Na początku XX wieku coraz popularniejsze stawały się ruchy progresywne, dążące do licznych reform społecznych i politycznych. Stopniowo zaczęto wprowadzać system prawyborów w różnych stanach i na różnych szczeblach. Po raz pierwszy na Florydzie w 1901 roku użyto systemu prawyborów do wyznaczenia delegatów na konwencję Partii Demokratycznej. W kwietniu 1912 roku odbyły się pierwsze ogólnokrajowe prawybory prezydenckie. Głosowanie powszechne na kandydata partii zostało przeprowadzone w kilkunastu stanach zarówno w strukturach Partii Demokratycznej, jak i Partii Republikańskiej.
W 1912 roku Partia Demokratyczna przeprowadziła ogólnokrajowe prawybory, w których wygrał Woodrow Wilson i został on wyznaczony na partyjnego kandydata na prezydenta Stanów Zjednoczonych. Stał się on tym samym pierwszym kandydatem partii wybranym w prawyborach. W tym samym roku Partia Republikańska przeprowadziła prawybory, w których większość głosów powszechnych i większość przypisanych delegatów zdobył Theodore Roosevelt, jednak na konwencji delegaci zamiast niego wybrali Williama Tafta.