Pod koniec XVI wieku Rynek był głównym ośrodkiem miasta i wybiegały z niego cztery ulice. Narożnik południowo-zachodni połączony był z drogą przedlokacyjną krętą uliczką – późniejsza ulica Bytomska. Wybiegająca z narożnika południowo-wschodniego późniejsza ulica Grunwaldzka stanowiła przedłużenie traktu w kierunku Bierunia i dalej do Oświęcimia. Zabudowa miasta była luźna, a jedynie w trzech pierzejach Rynku miała ona charakter zwarty. Były to obiekty drewniane, usytuowane szczytowo w zabudowie przyrynkowej i wzbogacone podcieniami. W tym czasie Mysłowice miały charakter osady rolniczej.
Na mysłowickim Rynku dochodziło do ciągłych pożarów. W 1617 roku wybuchł pożar, który strawił m.in. południową pierzeję placu. W pożarze z 1669 roku spłonął ratusz i 7 budynków północnej pierzei. Podobnie stało się to w 1758 roku, kiedy to zniszczeniu uległo 20 domów i ratusz.
Zapis z 1737 roku wspomina o istnieniu w zachodniej części Rynku figury św. Jana Nepomucena.