Po uiszczeniu opłaty każda osoba z maską na twarzy mogła wziąć udział w balu maskowym zorganizowanym w domu, pałacu czy ogrodzie pod gołym niebem. Oprócz tego typu publicznych zabaw odbywały się także bale maskowe przeznaczone wyłącznie dla zaproszonych gości. Wokół placu św. Marka, gdzie odbywała się większość karnawałowych atrakcji, stały jarmarczne kramy, w których sprzedawano łakocie, medykamenty i „cudowne” eliksiry.
W XVII wieku zabawy karnawałowe zaczynały się nieoficjalnie już w październiku, były przerywane w połowie listopada i ponownie uroczyście inaugurowane 26 grudnia, lecz największe nasilenie uroczystości miało miejsce na kilka dni przed Popielcem – we wtorek na placu św. Marka spotykali się wszyscy wenecjanie z maskami na twarzy i obsypywali się masowo małymi gipsowymi kuleczkami, które sprzedawcy roznosili w dużych koszach. Na zakończenie palono na stosie kukłę pajaca Pagliaccio, będącego wenecką personifikacją karnawału. Po wybiciu północy, z kościoła San Francesco della Vigna, rozlegała się postna sygnaturka oznajmiająca nadejście środy popielcowej i wzywająca uczestników karnawału do pokuty.