thumb|Model miasta Liangzhu w Muzeum Liangzhu Kultura Liangzhu – chińska kultura neolityczna zajmująca dolną część delty Jangcy w regionie jeziora Tai Hu, datowana na okres od ok. 3300 do 2300 p.n.e.

Centrum kultury Liangzhu była odkryta w 1936 osada nazwana przez archeologów Starożytnym Miastem Liangzhu, która stała się eponimicznym stanowiskiem całej kultury. Kultura Liangzhu została zidentyfikowana jako kultura neolityczna na podstawie czarnej ceramiki, którą łączono wówczas z wpływem kultury Longshan, tym samym traktując Liangzhu jako odgałęzienie tradycji kulturalnej dolnego biegu Huang He. Późniejsze badania pokazały jednak, że w rzeczywistości kultura Liangzhu była wcześniejsza od Longshan i współistniała z poprzedniczką tej ostatniej, kulturą Dawenkou.

Położone na południowy zachód od jeziora Tai Hu miasto Liangzhu było zbudowane koncentrycznie, z centrum pałacowym (stanowisko Mojiaoshan) zajmującym ok. 30 ha, położonym na wyniesionej na ponad 10 m platformie z ziemi i składającym się z kilku założeń architektonicznych o dużej skali (do 3 ha), miastem wewnętrznym (300 ha), otoczonym murem miastem zewnętrznym (800 ha) oraz "zadziwiająco rozgałęzionym i rozwiniętym systemem hydraulicznym w okolicznym terenie, który kontrolował wylewy wody oraz ułatwiał jej transport drogami wodnymi".